motto:

"Dobry wojownik staje tam, gdzie nie będzie można go pokonać, i nie przeoczy żadnej słabości przeciwnika."

Sun Tzu, Sztuka Wojny

 

Sztuki Walki

Sztuki walki, znane również pod nazwą systemów walki, uczą sposobów walki wręcz, zazwyczaj bez użycia broni. Podstawą nauki wszelkich sztuk walki jest trening, który zazwyczaj uczy umiejętności opanowania agresji, samoobrony, poprawia wydolność organizmu oraz uczy panowania nad emocjami.

Przez dłuższy czas wiedza jaką świat zachodu posiadał o sztukach walki bazowała na kinematografii. Powstał nieprawdziwy obraz sugerujący, że sztuki walki to domena głównie krajów azjatyckich. Tymczasem od zarania dziejów ludzie na całym świecie uczyli się metod obrony przed przeciwnikami, także bez użycia broni. W rezultacie na świecie istnieje dziś wiele systemów walki, które są aktywnie trenowane i rozwijane.

Termin "Sztuki walki" został przetłumaczony w 1920, w japońsko-angielskim słowniku Takenobu z japońskiego bu-gei lub bu-jutsu: "sztuka/umiejętność zachowań militarnych". Definicja została przetłumaczona bezpośrednio z chińskiego określenia wu-shu (pinyin: wǔ shù; Kantoński: mou seut), dosłownie, "sztuka walki", oznaczająca wszystkie sposoby chińskich walk.

Istnieje bardzo wiele szkół walki, różniących się od siebie, jednak generalnie nauczają one sposobów fizycznego pokonania przeciwnika w bezpośrednim starciu (bez użycia broni dalekiego zasięgu jak kusza, łuk czy karabin). Większość wschodnich szkół walki stawia sobie za zadanie nie tylko fizyczne przygotowanie człowieka do walki, ale również rozwój psychiczny i duchowy. Jest to główna przyczyna, dla której udało się zachować ten element kultury mimo coraz mniejszego znaczenia umiejętności walki wręcz na współczesnym polu walki.