Aikido w Warszawie

Pierwsze próby zaszczepienia Aikido na polskim gruncie miały miejsce w latach 50-tych i 60-tych. W 1952 roku do Polski przybył instruktor z Francji, który próbował upowszechnić Akido w naszym kraju. Niestety po jego wyjeździe działalność klubu który założył nie była kontynuowana. Następna próba miała miejsce dopiero 10 lat później w Warszawie. Niestety także w tym przypadku inicjatywa nie została podjęta i niewielka sekcja rozwiązała się.

Rok 1976 stał się rokiem przełomowym dla polskiego Aikido. 3 stycznia 1976 roku Marian Osiński, zawodnik judo, założył sekcję Aikido w Szczecinie przy Ognisku TKKF "ORKAN", jej uruchomienie zapoczątkowało stały i nieprzerwany rozwój Aikido w naszym kraju.

Początki były bardzo trudne, wynikały one z bardzo słabego dostępu do materiałów instruktażowych oraz wykwalifikowanych instruktorów. Przez długi okres czasu jedynym źródłem wiedzy o Aikido były książki, w których ilustracje, rysunki i zdjęcia były inspiracją dla polskich aikidoków. Dopiero wizyta w 1978 roku instruktora z Danii Nielsa Bodkera dała możliwość zapoznania się z Aikido na wysokim, profesjonalnym poziomie.

Również w 1978 roku powstała Rada Instruktorów Aikido, której zadaniem było ujednolicenie metod szkolenia w kilku klubach, które powstały w całej Polsce.

Niestety rok 1981 i okres stanu wojennego spowodował wstrzymanie dynamicznie dotychczas rozwijającego się w Polsce ruchu Aikido. Kontakty z instruktorami z zagranicy stały się niemożliwe, również wymiana doświadczeń pomiędzy poszczególnymi klubami, rozsianymi po całej Polsce była bardzo utrudniona.

Próba zalegalizowania i rejestracji Polskiego Stowarzyszenia Aikido - AIKIKAI w 1983 roku zakończyła się odmową Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które prawdopodobnie nie chciało się zgodzić na istnienie dobrowolnego zrzeszenia bez rządowej kontroli.

Dopiero w połowie lat 80-tych pojawiła się możliwość formalnego uregulowania wielu spraw poprzez połączenie wszystkich sztuk walk pod wspólną nazwą Piątej Komisji Stylowej Polskiego Związku Karate, który obok Polskiego Związku Judo był jedyną oficjalnie zarejestrowaną organizacją w zakresie wschodnich sztuk i sportów walki. Tak więc Aikido, jak i wiele innych sztuk walki rozwijających się w tym czasie w Polsce, znalazło się w sferze organizacyjnej Polskiego Związku Karate.

Przełomem w historii Aikido w Polsce był przyjazd w 1979 roku Toshikazu Ichimury 6 Dan ze Szwecji, który został tam oddelegowany na stałe z Hombu Dojo z Tokio. Była to ogromna i bezinteresowna pomoc. Jako pierwszy Japończyk Ichimura zechciał przekazać nam tajniki sztuki aikido na najwyższym poziomie. Po raz drugi sensei Ichimura przyjechał do Polski w marcu 1980 roku. Wraz z nim przybyło 9 asystentów ze Szwedzkiej Federacji Aikido, między innymi Cecylia Stellander, która w późniejszych latach przez długi czas patronowała rozwojowi Aikido w Polsce.

Z racji swej stołeczności Warszawa od początku była jednym z większych centrów Aikido w Polsce. W chwili obecnej Aikido w Warszawie można uprawiać w kilkudziesięciu różnych klubach i sekcjach.

Kluby te zrzeszone są w kilku organizacjach o zasięgu ogólnopolskim takich jak:

Polska Unia Aikido - PUA
Polska Akademia Aikido - PAA
Polska Federacja Aikido - PFA
Polskie Stowarzyszenie Aikido - PSA

Są również ośrodki treningowe formalnie podlegające pod organizacje, których główne centra mieszczą się poza granicami Polski.

Warto wspomnieć również że wiele klubów związanych jest tradycyjnie ze środowiskiem akademickim (AZS) jak choćby "Warszawski Ośrodek Metodyki Aikido - WOMA, który jest klubem sportowym Uniwersytetu Warszawskiego.

Na podstawie Biuletynu Polskiej Federacji Aikido wydanego z okazji 20 lecia PFA.